c

"Buiten de lijntjes”

Mijn praktijk "Buiten de lijntjes", is er voor gezinnen die even 'een steuntje in de rug' nodig hebben om het thuis weer wat gezellig te maken, als het even niet meer zo gezellig is.

"Buiten de lijntjes" is er ook voor instellingen en scholen die graag op een andere manier naar kinderen leren kijken, en dan vooral naar kinderen met handicaps of beperkingen.

Probleemkinderen bestaan niet

Ik geloof per se niet in probleemgedrag. Kinderen die  ‘probleemgedrag’ vertonen, voelen zich niet gehoord of begrepen en zijn daardoor gefrustreerd (net als volwassenen die zich niet gehoord of begrepen voelen). Niet het gedrag van het kind is dan dus een probleem, maar de reacties van zijn omgeving vormen voor het kind een probleem. Ouders en andere verzorgers zijn zich hier niet van bewust en willen juist het beste voor het kind. Ze gaan dan naar een specialist om te laten onderzoeken wat er aan het gedrag van het kind mankeert.

Volgens mij is het is in zo’n situatie juist belangrijk om als ouder/verzorger eerst eens bij jezelf te rade te gaan en om jezelf als volwassen in te leven in het kind. Je zult goed naar het kind moeten luisteren en naar het kind moeten kijken. Ik help je daarbij.

 

Hechting bij kinderen met handicaps of beperkingen

Voor (informatie over) coaching van kinderen/jongeren die vlak vóór, tijdens of vlak na hun geboorte een lichamelijke en/of verstandelijke handicap of beperking opliepen, plus hun gezinnen, moet je zeker bij mij zijn. 

Behalve dat ik uit eigen ervaring weet dat je in de opvoeding van deze kind met een beperking of een handicap soms andere vragen tegenkomt dan in de opvoeding van je andere kinderen, heb ik mezelf grondig verdiept in de misverstand die er tussen ouders, die zelf geen handicap hebben, en hun kind met een handicap of beperking kunnen ontstaan. Met een moeilijk oord noem ik dat 'intersectionele hechting'.

Kinderen hebben geen moeite met hun handicap of beperking. Voor hen is dat gewoon iets wat bij ze hoort. Voor hun ouders ligt dat anders. Omdat zij zelf niet met een handicap of beperking leven, zien ze het als iets ergs als iets waar een kind nooit gelukkig mee kan worden. Daardoor maken zij begrijpelijkerwijs een rouwproces door en vanzelf komen ze ook nog in een medisch circuit terecht, waar ze voorheen geen idee van hadden. Daarbij raken vaak overbelast door de extra zorgtaken en de administratieve rompslomp bij het aanvragen van hulpmiddelen.

Kinderen (hoe jong dan ook) voelen de rouw en de stress van hun ouders en begrijpen al gauw dat dat iets met hen te maken heeft. Ze krijgen het gevoel dat ze niet goed zijn zoals ze zijn. Dit is voor een kind geen prettig gevoel en ouders willen niets anders dan dat hun kind zich gelukkig voelt.

Het beste zou zijn dat je als ouder net zo nuchter naar de handicap kijkt als het kind zelf en er geen probleem van maakt. Dan voelt het kind zich geaccepteerd zoals hij is en dat is prettig.

Maar hoe doe je dat? Simpelweg door te kijken hoe het kind ermee omgaat, hoe blij het kind is met zijn leven en hoe hij manieren bedenkt om dingen toch te kunnen of tevreden te zijn met wat wel kan. Het kind is daar expert in.

Ik help je kind  graag om je dat te laten zien.

Yvette den Brok - Rouwendal